Η Κύπρος θύμα της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Οικονομίας;

Δύσκολες μέρες για τον τόπο μας. Ο μνημονιακός γολγοθάς άρχισε με την εβδομάδα τον παθών να φέρνει σκέψεις και μνήμες του παρελθόντος. Η Κύπρος και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, θα βιώσει πρωτόγνωρη ανεργία, αφού η καταστροφή του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, η διατήρηση με διάταγμα των μέτρων στις τράπεζες, η έλλειψη ρευστότητας και το βραχυκύκλωμα όλων των εμπορικών συναλλαγών θα φέρει αρνητικά αποτελέσματα παρά τις εξαγγελίες μέτρων επανεκκίνησης της οικονομίας. Αυτό θα ήτο δυνατό εάν η αγορά τροφοδοτήτο με Τρια δισεκατομμύρια ευρώ ρευστότητας. Στην αντίθετη περίπτωση όλα τα μέτρα είναι θεωρητικά και επηρεάζουν τους εργαζόμενους.

Πως υπολογίζεται η ανεργία;

Το ποσοστό της ανεργίας είναι ο αριθμός των ανέργων, διαιρεμένο από τον ολικό αριθμό της εργατικής δύναμης. Σε αυτό το ποσοστό δεν υπολογίζονται αυτοί που δεν επιζητούν εργασία, όπως μαθητές, οικοκυρές, συνταξιούχοι, ασθενείς ή έχουν παραιτηθεί της προσπάθειας προς εξεύρεση εργασίας.

Εταιρείες, βιομηχανίες, γεωγραφικές περιοχές και έθνη βρίσκονται πάνω σε ανοδικούς και καθοδικούς οικονομικούς κύκλους.

Η αγορά εργασίας χρειάζεται χρόνο να προσαρμοστεί στους οικονομικούς κύκλους με την αυξημένη δομική ανεργία να επηρεάζεται σε διάφορους τομείς και βιομηχανίες όπως ο τουρισμός (εποχικότητα).

Η κυβέρνηση της Κύπρου σε ορισμένους τομείς πρέπει να καταστεί πιο ευέλικτη για να περιοριστεί η φτώχεια και η ανεργία. Μια μέθοδος είναι η μείωση του κατώτατου μισθού για νεαρούς ή έφηβους που προσβλέπουν σε περιοδική εργασία κυρίως την καλοκαιρινή περίοδο. Ο στόχος είναι εργασία για όλους και η απάλυνση του κρατικού προϋπολογισμού από τις κοινωνικές ασφαλίσεις ή τις κοινωνικές παροχές και επιδόματα. Εκτιμώ ότι η ανεργία στην Κύπρο θα εκτοξευτή άνω του 25% τους επόμενους μήνες.

Στην Κύπρο σήμερα βλέπουμε μερικές αποπληθωριστικές τάσεις σε διάφορα είδη όπως ακίνητα, το ψωμί, το γάλα, το ηλεκτρικό, και είδη πρώτης ανάγκης. Οι αποπληθωριστικές τάσεις αυτές δεν οφείλονται σε υψηλότερη παραγωγικότητα και μείωση κόστους αλλά σε μεταβολές στην προσφορά και ζήτηση λόγο της μεγάλης ύφεσης, αλλά και στην κατακόρυφη πτώση του καταναλωτικού δείκτη.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η πολιτική της Γερμανικής Ομοσπονδίας δια μέσο του Υπουργού Οικονομικών κ. Σόιμπλε είναι η επιβεβλημένη πολιτική λιτότητας σε κράτη της Ευρώπης και οι μεταρρυθμίσεις στην εσωτερική οικονομία των κρατών μελών. Διδασκόμενοι οι Γερμανοί από τους δυο παγκόσμιους πολέμους αντιλαμβάνονται το κίνδυνο του υπερπληθυσμού και ζουν με τις μνήμες του παρελθόντος αφού κατά την διάρκεια του Ιανουαρίου 1922 μέχρι τον Νοέμβριο του 1923 ο δείκτης τιμών αυξήθηκε από 1 σε 10,000,000,000. Τόσο μεγάλη ήταν η αύξηση που τότε ένας επενδυτής που κατείχε ένα ομόλογο 300 εκατομμυρίων Δολαρίων Αμερικής σε δύο χρόνια ούτε ένα κουτί τσίχλες δεν μπορούσε να αγοράσει. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο πληθωρισμός παρατηρείτε κατά περιόδους πολέμου αλλά ιστορικά μετά της κρίσεις δεν υποχωρεί.

 Ο μεγάλος φόβος τον Γερμανών και των κέντρον λήψεων αποφάσεων στις Βρυξέλλες και Βερολίνο είναι ο υπερπληθυσμός, ο οποίος είναι συνεπακόλουθο πράξεων από τις Κεντρικές Τράπεζες με την πρόσθετη έκπτωση χρήματος. Αυτό που προσπαθούν διακαώς οι Γερμανοί να αποφύγουν είναι η εκτύπωση περισσοτέρων ευρώ, γιατί σύμφωνα με της κλασικές οικονομικές και νομισματικές θεωρίες, όταν εκτυπώνεις η τιμές αυξάνονται κατά χιλιάδες ή εκατομμύρια της εκατό χρονιαία.

Ο υπερπληθυσμός δεν είναι διατηρήσιμος σύμφωνα με βάση αυτή την θεωρία και καταλήγει σε νομισματικές ανακατατάξεις ή ακόμη και κατάρρευση του εθνικού νομίσματος.

Οι νέες πρωτόγνωρες μεθοδολογίες όπως Bail–In είναι συνεπακόλουθους φόβου για υπερπληθυσμό, αφού κατά την άποψη του Eurogroup δεν επιβαρύνει τους φορολογούμενους πολίτες άλλων Ευρωπαϊκών χωρών ή τα δημοσιονομικά των πιο ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών, αλλά τους ιδίους τους καταθέτες ή επενδυτές, χωρίς την δημιουργία ευρωομολόγων.

Η περίπτωση της Κύπρου είναι η αναδιανομή από το Bail-In στην πραγματική αξία της περιουσίας τον πολιτών. Σε γενικές γραμμές ο πληθωρισμός αναδιανέμει τον πλούτο από αυτούς που είχαν καταθέσεις σε τραπεζικά ιδρύματα σε επιτοκιακόυς λογαριασμούς, με αυτούς που είχαν δάνεια από τις τράπεζες σε συγκεκριμένο επιτόκιο δανεισμού. Αυτή η νέα διάσταση στα κυπριακά οικονομικά δρώμενα έχει επιφέρει τεράστιες ζημίες στην παραγωγικότητα και επαναδυανομή του πλούτου αφού έχει επιφέρει κύρια πλήγματα στην οικονομία του τόπου με προοπτικές ύφεσης πέραν του 18-20% για το 2013.

Όλα τα πάνω χαρακτηριστικά είναι συνεπακόλουθα της ανακεφαλαιοποίησης των δύο τραπεζών, και της Χώρας (Recapitulation) σε μακροοικονομικό επίπεδο.

Η κυβέρνηση έχει λάβει μέτρα όπως αυτά που έχουν εξαγγελθεί από τον πρόεδρο κ. Αναστασιάδη για να αναχαιτίσουν την ανεργία και να αυξηθεί η παραγωγικότητα και ο ρυθμός ανάπτυξης. Η πολιτική που ακολουθείται είναι πολιτική μνημονιακής λιτότητας, με πλαφόν στις τιμές αγαθών και μισθών τόσο στο δημόσιο αλλά και ιδιωτικό τομέα.

Οι πιο πάνω κινήσεις θα επιφέρουν μηδενικούς ρυθμούς ανάπτυξης (stagnation) αφού ο παράγοντας επενδύσεων δεν μπορεί να συνεισφέρει αφού η χρηματοδότηση καθαρά αναπτυξιακών έργων δεν μπορεί να προέλθει από το κράτος, η το καταστρεμμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου.

Η άποψη μου είναι ότι όλα τα μέτρα είναι και καλοδεχούμενα αλλά έργα χωρίς ξένες απευθείας επενδύσεις (Foreign Direct Investments) με την εισαγωγή συναλλάγματος δεν θα αποδώσουν καρπούς.

Ο ενεργειακός τομέας είναι ο μόνος που μπορεί να ανατρέψει την στάση πληρωμών και την αναδιάρθρωση του κυπριακού χρέους. Αυτή η ενεργειακή στρατηγική είναι συνυφασμένη με την θεωρία του ΚΕΥΝΕΣ όπου διαθρωτικές κινήσεις από το κράτος θα σταθεροποιήσουν την οικονομία αφού κρατικές επενδύσεις θα βοηθήσουν την οικονομία. Στην περίπτωση της Κύπρου αυτό δεν είναι εφικτό αφού ο προϋπολογισμός του κράτους είναι μειωμένος μέχρι και 37% και δεν προσφέρει πολλά περιθώρια επενδυτικής δραστηριότητας .

Το πιο πάνω σχέδιο επίλυσης της κρίσης βρίσκεται κάθετα αντίθετο με την Γερμανική σχολή σκέψης και τα οικονομικά προγράμματα που προωθεί η Γερμανία. Ο αιωνόβιος κύριος Σόιμπλε ανήκει στη σχολή σκέψης του Freiburg και τις θεωρίες της πρώην ανατολικής Γερμανίας της κ. Μέρκελ, για κοινωνική αγορά και τις θεωρίες του κυβερνοφιλελευθερισμού που είναι κάτι μεταξύ του κοινωνικού φιλελευθερισμού και νέο φιλελευθερισμού που αποσκοπούν στις νέο μονεταριστικές οικονομικές πολιτικές και στις μειώσεις στις κυβερνητικές παροχές.

Οι χριστιανοδημοκράτες κατά το 1949 στην Δυτική Γερμανία υπό τον Καγκελάριο Konpat Atenaouer εφάρμοσαν το νέο Γερμανικό μοντέλο της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς όπως διαφαίνεται να εφαρμόζεται και τα τελευταία πέντε χρόνια.  Η Γερμανία υπό το ηγεμονικό αποικιακό της ρόλο στο Eurogroup, μέσο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που ελέγχει, σε συνεργασία με την Γερμανική Κεντρική Τράπεζα, ακολουθούν πιστά την πολιτική της εσωτερικής αγοράς αφού διατηρούν το κοινωνικό ισοζύγιο στην εσωτερική αγορά της Γερμανικής ομοσπονδίας χαράζοντας πανευρωπαϊκή εξωτερική οικονομική πολιτική χειραγωγώντας το ενιαίο Ευρωπαϊκό νόμισμα, και την ισοτιμία του δανειστικού επιτοκίου.

Αντίθετος με τα Ευρωπαϊκά μέτρα λιτότητας που υποβάλλονται στους ετέρους ακολουθούν μια πολιτική μεγέθυνσης της οικονομίας μέσο πακέτο μέτρων που ψηφίστηκαν σε νόμο του 2009, όπου με μείωση φορολογιών και αύξηση της εσωτερικής ζήτησης και κατανάλωσης οι Γερμανοί εταίροι μας οδήγησαν την Χώρα τους σε ανάπτυξη, καθώς καθήλωσαν με μέτρα την Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρο και πολύ σύντομα την Σλοβενία κ.τ.λ.

Κλείνοντας, ο Γερμανικός ηγεμονισμός μόνο σκοπό και στόχο έχει την απόσπαση πλούτου από τα πιο αδύνατα οικονομικά κράτη της Ευρώπης ενάντια στις Αρχές της Ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής. Η Γερμανία έχει ενώπιον της δύο λύσεις, αυτή της δικής της αποχώρησης από την ευρωζώνη ή την έκδοση ευρωομολόγων.